Wandeling

Een netwerk van openbare bronnen zorgde voor de watervoorziening tot enkele generaties geleden – net als in andere steden in St. Goar. In sommige plaatsen stroomde het water uit gegraven bronnen, elders moest het door de mensen worden gepompt.

Met de benoeming van St. Goar tot stad en met de invoering van de dampvaart en het spoorwegvervoer in de 19e eeuw namen de taken en de betekenis van de stad toe op het gebied van bestuur en vervoer. De beperkte ruimte van de historische kernstad was niet toereikend om alle functies te vervullen.

De smalle straat in de Oberstraße doet vandaag nauwelijks vermoeden dat in deze straat generaties lang het stadsleven heeft plaatsgevonden. Een voorbeeld van de prachtvolle, goed gelegen herenhuizen die aan de hoofdstraat werden gebouwd, is de Engelhardtsche Weinhandlung, die tijdens het hoogtepunt van de

Gedurende eeuwen diende het boekachtige natuurlijke oever van de Rijn aan de westelijke rand van St. Goar als aanlegplaats voor schepen – de laatste rustplaats voor de gevaarlijke rivierafslag tussen Loreley en Binger Loch. Ook de eerste dampvaartuigen, die vanaf 1827 regelmatig de

Wie ooit in de katholieke kerk van St. Goar wilde trouwen, moest de Schleiergasse doorlopen. Via de straat die naar het bruidslint werd genoemd en het sluitingstoren van de stadsmuren leidde deze weg naar de voor de poorten gelegen kerk.

Vanwege zijn strategische ligging bezat St. Goar al in de Middeleeuwen een grote betekenis. Om hun heerschappij te waarborgen, lieten de graven van Katzenelnbogen vermoedelijk in de tweede helft van de 14e eeuw de stad omringen met een stadsmuren. De versterking van de stad omvatte

Net als alle steden aan de Middellandse Rijn had St. Goar door de eeuwen heen een Joodse gemeenschap. Begrafenissen vonden plaats op de Joodse begraafplaats aan de rechteroever van de Rijn in Bornich; deze begraafplaats werd al in de 17e eeuw door graaf Ernst van Hessen-Rheinfels aan de Joden van de nederzetting Katzenelnbogen aangeboden als

Het gecompliceerde gebouwencomplex aan de noordkant van het kerkhof gaat terug op de voormalige tempelhof van de stad. Hier bevond zich in de 12e en 13e eeuw de residentie van de invloedrijke persoon die in 1118 de strijd tegen de vijanden van het kruis aanvoerde.

Eerder omringde een ringvormige stadsmuren St. Goar; de toegang was alleen toegestaan voor bevoegden via de beveiligde poorten. De stadspoort aan de rivierzijde was geïntegreerd in de met kolommen versterkte muur. Het werd omringd door een drielaags rondtoren die uitsteekt in de Rijn en naast de stadsmuren lag.

Door de eeuwen heen speelden de tavernes en herbergen een speciale rol in St. Goar; het aantal gastverblijven was altijd hoog in verhouding tot het aantal inwoners. Wandelaars, scheepslui en handelaren vonden hier onderdak en voorzieningen; het waren inkomstenrijke en graag geziene bezoekers.